List en bedrog bij festivals Groene Ster

De Vraag

wat zou de consequentie moeten zijn voor een festival dat zich stelselmatig niet houdt aan de vergunningseisen, en wat de consequentie voor een gemeente die die vergunning verleent maar stelselmatig de voorwaarden daarin niet handhaaft?

Deze vraag begint zich zo langzamerhand op te dringen, na al die jaren van touwtrekken met de gemeente Leeuwarden en haar protegé Psy-Fi.

Aan de hand van een achttal feiten – verdeeld over de twee thema’s aantasting natuur en minachting voor de rechtbank en de burger – willen wij een antwoord geven op die vraag.

Opzettelijke aantasting van de natuur

Laten we eens een paar dingen op een rijtje zetten. Zowel de gemeente Leeuwarden als Psy-Fi lapten een hele rits voorwaarden en rechterlijke uitspraken aan de laars. Een kleine greep uit een overvolle ton… Om te beginnen de schendingen van de ecologische voorwaarden. We pakken er maar drie uit een hele lange rij. Drie voorwaarden die bedoeld waren om de natuur te beschermen. Alle drie even broodnodig. En alle drie niet nagekomen, hoewel Leeuwarden de rechter verzekerde er op toe te zullen zien.

1.

Zoals bijvoorbeeld het wildkamperen in de bosjes.

Kamperen in bosschages
  • Het niet toestaan daarvan werd door het gemeentelijk ecologisch bureau A&W dringend geadviseerd
  • Het was waar de gemeente plechtig beloofde op te zullen toezien
  • Het was een voorwaarde waar de rechter zwaar de nadruk op legde
  • én het was het iets wat bovendien gedetailleerd door de vergunning werd opgelegd…

En dus zou je denken: dat komt goed. Er wordt rekening gehouden met de natuur.
Niets is minder waar.

Eigenlijk is het onvoorstelbaar – maar het werd allemaal doodleuk genegeerd. Er werd gewoon óveral gekampeerd. Bosschages, oevers; het maakte niet uit. Mét goedvinden van de gemeente, die beweert beducht te zijn geweest voor “verstoring van de openbare orde”. Iets waar ze van tevoren natuurlijk nóóit aan had kunnen denken, met inmiddels nog maar 4 jaar ervaring met Psy Fi achter de kiezen…
…Want dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Voor meer details verwijzen we naar onze Nota “Gemeente Leeuwarden en haar Cultuur SLOPEN de natuur”.

Maar eens MOET het de laatste keer zijn geweest! De overtredingen in 2018 (en die zijn er niet voor de eerste keer!) zijn meer dan voldoende reden om de vergunning voor 2019 niet meer te verlenen.

2.

Een andere schending: de verlichting. De gemeente heeft bij de rechtbank toegezegd dat de verlichtingssterkte langs de vleermuisroutes en over het water beneden de 0,5 lux zou blijven.

Opnieuw: nou, néé dus…

Kijk alleen al naar de priklinten. Een priklint is een snoer lampjes met een tussenafstand van 30 of 50 centimeter. Één enkel lampje van 250 lumen levert op 16 meter inderdaad maar 0,25 lux. Maar wanneer een heleboel lampjes tegelijk branden, allemaal op maar 30 of 50 cm afstand van elkaar, dan moeten die lichtsterkten bij elkaar worden opgeteld. En dan blijkt ineens dat al die lampjes bij elkaar op 16 meter afstand met gemak meer dan 5 lux leveren. En een heel priklint van vele tientallen meters lang doet dat niet alleen nóg erger, maar ook over een nog veel groter gebied.

Het zal dan ook niet verbazen dat zowel een definitief verlichtingsplan als een verslag van de handhavers ontbreken. Laat staan dat er meetrapporten zouden zijn…

3.

Nog een ecologisch punt. Ook weer zo’n voorwaarde waar de gemeente tegenover de rechter beloofde op toe te zullen zien:

  • gebieden die geschikt zijn voor de Waterspitsmuis (oevers) mochten niet worden betreden.
  • Er mocht ook niet worden gekampeerd.

Maar… De “beschermde” oevers werden desondanks tóch gemaaid (dus tegen het verbod in), en er werd tóch gekampeerd?

Minachting voor de rechtbank en leugens

4.

Leeuwarden vindt het ook geen enkel probleem om keihard in de rechtszaal te staan liegen als dat nodig is om haar doel te bereiken. Het spijt ons zeer dat wij het intussen werkelijk niet anders meer weten uit te drukken. Een voorbeeld:

Bij de rechtszaak op 3 april 2018 vonden de rechters bijvoorbeeld dat GSD “geen actueel proces belang meer had inzake PSY-FI 2016 (en 2017)”, omdat de gemeente beweerde dat ze het in 2018 allemaal anders zou gaan doen, en dat bijvoorbeeld het terrein voor Psy-Fi kleiner zou worden, dit “in het belang van de bestemming van het gebied en de belangen van recreanten”.

Dit bleek echter een grove leugen, net als het geval is met de toezegging dat belangrijke ecologische voorwaarden zouden worden nageleefd.

5.

Opdracht van de rechter om nachtelijke muziek te beperken genegeerd

  • Uit de analyse van de Munisense metingen van PSY FI blijkt dat stelselmatig de door de voorzieningenrechter opgelegde nachtgrenzen van 73 dB(A) en 76 dB(C) zijn overschreden. En niet zomaar af en toe, op een aantal nachten was het zelfs 100% van de tijd!
  • Leeuwarden probeert dit af te doen als “praten van het publiek”. Dit is helaas regelrechte fraude: voor publieksgeluid (dat vooral uit dB(A) bestaat) zijn de gemeten dB(C) waarden veel te hoog. Dat geldt nog dubbel zo sterk als ze “FOH” (= dichtbij de geluidsbron zelf) worden gemeten, zoals ook is gebeurd.
  • De Munisense metingen op de referentiepunten liggen stelselmatig 10 tot 20 dB hoger dan het normale achtergrondniveau. En dat betekent dat de ramen NIET open kunnen, terwijl het kunnen ventileren toch het primaire doel van de uitspraak van de voorzieningenrechter was.
6.

Muziek buiten vergunde uren blijft zonder consequenties.

Er mocht op dinsdag 14 augustus alleen een soundcheck tot 19.00 worden uitgevoerd. Men ging echter de hele nacht door. Zonder dat de gemeente het nodig vond om op te treden…

7.

Minachting voor het democratisch proces

Vier vrijwel identieke omgevingsvergunningen uitgeven maar enkele dagen voor het begin van de daarbij behorende festivals… Dit staat gelijk aan het bewust saboteren van inspraak op vergunningen. Het wordt de burger op deze manier namelijk vrijwel onmogelijk gemaakt om zijn belangen bij de rechter te verdedigen.

8.

En tot slot: een laatste voorbeeld van het (opzettelijke) geklungel van de gemeente:

Voorschrift vergunning affilteren beneden 40 Hz blijkt wassen neus

Het viel GSD al op dat het aandeel ultra lage frequenties verrassend hoog was in het door haarzelf gemeten geluid. Onze website opperde dat het er op leek dat Psy Fi in de ultra lage frequenties de knoppen fors opendraaide.

“Het lijkt er dus heel veel op dat Psy Fi simpelweg de bas opengooit. Dat is vreemd. Het was toch zo dat ze volgens de vergunning alles beneden de 40 Hz hadden moeten wegfilteren? We zullen het de komende nachten in de gaten houden.”

Uit de Munisense spectrummetingen “Front of House” blijkt dat ons vermoeden inderdaad juist was. Als alles beneden de 40 Hz serieus weggefilterd werd, zou natuurlijk nooit de 30 Hz (de rode trendlijn op de afbeelding hieronder) LUIDER kunnen worden dan de 40 Hz (blauwe trendlijn).

Het Antwoord

Hierboven staan acht geconstateerde feiten, elk een voorbeeld van hoe Leeuwarden met trucjes en leugens haar zin wil doordrijven. Tegen de belangen van de omwonenden in, die nota bene ook nog zelf moeten opdraaien voor de kosten van de festivals (in 2018 ging rond de drie ton aan gemeenschapsgeld naar de festivals in de Groene Ster!).

Het moet eindelijk eens afgelopen zijn met het gekonkel, de slimmigheidjes, de leugens, het dwarsbomen van burgers en de minachting voor de rechtbank van de gemeente Leeuwarden. Het is niet voor niets dat het afgelopen jaar een rechter, namens de hele rechtbank, het gedrag van het bestuur van de gemeente Leeuwarden bestempelde als “onbehoorlijk bestuur”!

In vijf seizoenen meerdaagse festivals in de Groene Ster is duidelijk gebleken dat de gemeente Leeuwarden niet in staat en/of bereid is de door haar zelf voorgeschreven regels te bewaken, laat staan serieus te handhaven. Het bestuur van de gemeente Leeuwarden, in het bijzonder de voor de Groene Ster verantwoordelijke wethouder S. Feitsma (cultuur & financiën), zei hierover nog in een recent artikel in de Leeuwarder Courant:

Bron: Leeuwarder Courant

De problemen komen mede voort uit amateurisme bij de evenementen coördinatie en de structureel te magere handhaving (denk aan tijd, aantallen, maar ook aan gebrekkige kennis van de relevante vergunningsbepalingen en andere voorschriften). Daarnaast is de vergunningverlening – naast de kwalificatie door de rechtbank als typisch voorbeeld van “onbehoorlijk bestuur”, geen schoonheidsprijs dus –  een samenraapsel van (soms verbluffend) ondeugdelijke en slecht onderbouwde stukken, met als enige doel koste wat het kost festivals erdoor te drukken.
De in een rechtsstaat fundamentele “belangenafweging” wordt alleen in woord en geschrift beleden. De praktijk is dat burgers (omwonenden, recreanten, reguliere bezoekers en natuurliefhebbers) met de spreekwoordelijke fopspeen het bos in worden gestuurd.

In de voorbije vijf jaren heeft GSD moeten ondervinden dat de enige manier om resultaat te behalen een gang naar de rechter is. En denk er vooral niet te licht over wanneer zelfs dat laatste paardemiddel door een gemeente zonder consequenties kan worden ‘omzeild’ of zelfs genegeerd. Want wanneer zoiets door de beugel kan, verkeert de democratie in levensgevaar.