College B&W gedraagt zich als stampvoetende kleuter

17 sep 2020 | Gemeente, Vergunningen

In een brief aan de gemeenteraad van 15 september 2020 komt het college met een reactie op het rapport van de gemeentelijke rekenkamer over het vergunningenbeleid in de Groene Ster. De inhoud en stijl van die brief laat juist het gelijk van de Rekenkamer zien.

Door een combinatie van doorzichtige kinderlijke trucjes probeert het college het rapport onderuit te halen. Dat werkt natuurlijk averechts. Want het algemene beeld dat daarmee gewekt wordt is van een stampvoetende kleuter die betrapt wordt en vervolgens alleen maar “niet waar”, “mocht wel” en “nietes, nietes, nietes” kan uitbrengen.

Wat voorbeelden:

 

  • Dat het college ‘baalt’ dat ze niet van tevoren heeft mogen reageren op het rapport snappen we. Maar de gemeenteraad is nu eenmaal de opdrachtgever en die bepaalt de procedure. Bovendien is dat zoals 70% van alle gemeenten – en zeker alle grote gemeenten van Nederland – dat tegenwoordig doen. In plaats van dit manmoedig te incasseren worden er speciale zeuralinea’s aan gewijd.
  • De stellingname van het college dat de gemeente doeltreffend, doelmatig en rechtmatig gehandeld heeft is juist NIET wat de rekenkamer concludeert. Er is een enorme bak met geld uitgegeven door het college om zijn zin door te drijven. Ten koste van natuurwaarden van de Groene Ster en het naastgelegen Natura 2000-gebied Groote Wielen. En ook ten koste van omwonenden van de buurgemeente en de eigen gemeente.
  • Het college verwijt de rekenkamer dat nieuwe normen worden opgevoerd, waarmee het college wordt overvallen zoals “responsiviteit” en de “materiële rechtmatigheid”. Die normen zijn helemaal NIET nieuw. Ook niet voor het college. Ze maken deel uit van fatsoenlijk overheidsoptreden. Zowel de Nationale Ombudsman als de gemeentelijke rekenkamer hebben regelmatig deze begrippen in hun rapporten opgenomen.
  • De langjarige reactie van het college op de weerstand van reguliere gebruikers en bezoekers tegen misbruik van de Groene Ster is steeds geweest: “te laat informeren”, “niet bij de besluitvorming betrekken”, “aanhoren maar niet luisteren”, “voldongen feit vergunning” en “effectieve rechtsgang saboteren”. Daarvoor is de term reluctant adaptation van de rekenkamer nog een erg milde beschrijving. Natuurlijk is het college niet zo dom geweest om dat als beleid in de notulen van de collegevergadering op te nemen. Maar de brieven, mails en rechterlijke uitspraken die de rekenkamer heeft verzameld vormen meer dan voldoende bewijs dat deze strategie de afgelopen jaren is gevolgd.
  • Het college heeft in haar ogen de afgelopen jaren “alleen maar democratisch genomen besluiten van de raad uitgevoerd”. Maar de belangen van ondernemers, organisatoren en bezoekers van festivals hebben hierbij stelselmatig voorrang gekregen op de belangen van flora, fauna en omwonenden. Er is helemaal GEEN SPRAKE van “brede belangenafweging waarbinnen de vergunningverlening plaatsvindt”. En dat is ook de reden dat de gemeente bij de rechter voortdurend in het ongelijk wordt gesteld.
  • Het college probeert de indruk te wekken dat problemen alleen maar speelden in de jaren vóór 2018. Maar het rekenkamerrapport laat juist zien dat de houding van het college niet is veranderd. De tunnelvisie en het negeren van rechterlijke uitspraken gaat nog steeds door. Er is helemaal GEEN SPRAKE van “door de gemeente ingezette aanpassing en verbetering”.
  • Ook in deze brief laat het college weer een stevig robbertje selectief citeren en weglaten van relevante delen van de uitspraken van de Rechtbank Noord Nederland zien. Alles in een poging om de indruk te wekken dat “de gemeente op de goede weg is”. Helaas is het tegendeel waar. En dat blijkt duidelijk uit de bijlagen van het rapport van de rekenkamer.
  • Tegen beter weten en het bewijs van de rekenkamer in houdt het college vol dat de raad tijdig en juist geïnformeerd werd.
  • Dat onjuist en onvolledig informeren duurt tot op de dag van vandaag en met deze brief, voort. Wie de uitspraak van de rechtbank van 14 juli 2017 leest ziet dat de Rechtbank (evenals in een latere uitspraak) begint met op te merken “Dat het vergunnen van grootschalige evenementen op een terrein dat gelegen is tussen twee woonkernen (Camminghaburen en Tytsjerk), een Natura 2000 gebied (Groote Wielen) en een NNN-natuurgebied voor vrijwel iedere gemeente bestuursrechtelijk en bestuurlijk een vrijwel onmogelijke opgave is”. De rechter zegt dus als eerste “ik denk niet dat het jullie gaat lukken”. Daarná merkt de rechtbank op dat als je het toch wilt proberen er theoretisch drie mogelijkheden zijn: met omgevingsvergunningen, met een wijziging van het bestemmingsplan, of met een combinatie.
  • Ook de Commissie voor de Milieu Effect Rapportage zegt in haar advies hetzelfde. Die commissie neemt namelijk 10 pagina’s met eisen op, waaraan het bestemmingsplan zal moeten voldoen. In feite een beleefde manier van zeggen “wij denken niet dat dit gaat lukken”.

Deze tweet van VVD-raadslid Serge Hollander vat de beschamende opstelling van het bestuur van de gemeente Leeuwarden jegens haar Rekenkamer treffend samen: